Przedszkola rozwinęły się z dawnych ochronek, które były instytucjami filantropijnymi, o charakterze opiekuńczym, przeznaczonymi głównie dla ubogich dzieci, ich praca miała charakter misji religijnych lub społecznych (pierwsze powstały w końcu XVIII wieku we Francji). Pierwsze przedszkole założył Friedrich Fröbel (1782–1852) – pierwszy teoretyk wychowania przedszkolnego. Przedszkola nazywał "Kindergarten" – ogrodami dziecięcymi.
W poł. XIX wieku. rozwinął się w Europie ruch tzw. ogródków dziecięcych, zw. też freblówkami; stanowiły one prototyp przedszkoli; za główny cel stawiały sobie działalność wychowawczą i kształcącą; miały pielęgnować (rozwijać, kształcić) dziecko tak, jak ogrodnik pielęgnuje rośliny (stąd nazwa), stosując odpowiednie metody. Dalszy rozwój pedagogiki okresu przedszkolnego jest związany głównie z dokonaniami O. Decroly'ego i Marii Montessori – twórczyni metody wychowania przedszkolnego opartej na koncepcjach naturalistycznych.
W Polsce pierwsze ochronki zaczęto zakładać w latach 30. XIX wieku.; wśród ich rzeczników znaleźli się T. Nowosielski, Stanisław Jachowicz, A. Cieszkowski; wybitnym teoretykiem i propagatorką wychowania przedszkolnego była Maria Weryho-Radziwiłłowiczowa. Pierwsze przedszkole w Polsce założone zostało w 1836 roku w Warszawie.[1]W XX wieku. rozpoczął się proces upowszechniania wychowania przedszkolnego; obecnie w wielu krajach stanowi ono pierwsze, obowiązkowe ogniwo zintegrowanego systemu oświatowego.